روزی که یک دختر تصمیم گرفت دست خودش را بگیرد

کلاس دهم، دختری به اسم بهار با خشم از خودش می‌پرسید: «من چرا باید این درس‌ها رو بخونم؟» از خون می‌ترسید و محیط بیمارستان رو دوست نداشت، اما اصرار خانواده باعث شد تجربی رو انتخاب کنه؛ مسیری که رفته‌رفته حالش رو بدتر می‌کرد.
روز آخر، روی نیمکت آخر حیاط مدرسه کنار مادرش نشسته بود. مادر پرسید: «حالا می‌خوای چیکار کنی؟» بهار زد زیر گریه: «واقعاً نمی‌دونم، فقط دلم می‌خواد باعث افتخارت باشم…»
از کتاب خوندن شروع کرد و از خودش پرسید: «یعنی افرادی که مثل من هستن، همین‌قدر برای پیشرفت سردرگم هستن؟»
خودش رو مثل یک نهنگ تنها در تاریکی اقیانوس ذهنش می‌دید؛ پس پیجی زد برای آدم‌هایی که مثل خودش، دنبال راهی برای پیدا کردن مسیر زندگیشون بودن؛ و اسمش رو گذاشت «وال‌بوک».